Geen kater te zien, maar wel wat duffe kopjes tijdens het goed verzorgde ontbijt van Hermans eega. Na een extra koffie en een peukje voor de rokers onder de groep waren we gereed voor vertrek. Jules en Bas moesten nog langs het verzekeringskantoor voor een groene kaart, die niet op tijd bij Jules was aangekomen. Hierdoor besloten om met z'n 5’tjes te vertrekken en middels GSM elkaar op de hoogte te houden vanwaar we ons zouden bevinden. Met redelijk mooi weer en de ochtendkou door het Rurhgebied richting Frankfurt gereden.
Onderweg
gemiddeld om het uur een kleine pauze genomen. Tanken, roken, koffie en enkele
versnaperingen, waarna om 13.00 uur contact gezocht met de 2 diversion 600
berijders: Die bleken slechts een kleine 100 km achter ons te zitten. Gezien de
afstand nog tot de grens met Tsjechië afgesproken om daar op hun te wachten,
mits ze ons niet eerder zouden inhalen. Wij stonden in Nürnberg, terwijl Bas en
Jules even voorbij Wurzberg zaten: Via Amberg naar de grens bij Rosvadov, alwaar
het weer omsloeg naar regenachtig. Nadat eenieder van de leuke Tsjechische
douanedames een stempel had gekregen, even de motor aan de kant gezet. Nog geen
5 minuten later zagen we in de verte de 2 diversions aankomen en konden we na
het uithoren over de rit met z’n 7’en verder. De regen viel inmiddels met
bakken uit de hemel maar Pilzen wilden we bereiken en we hadden nog ruim de
tijd. Als verzopen katten konden we in de stad gelukkig droog op zoek naar een
overnachtingplaats. Het pensionneke waar ik vorig jaar overnacht had was niet de
eerste keus daar dit voor 7 man waarschijnlijk te klein zou zijn. Het eerste
hotelleke wat ons op ons beste Tsjechisch werd aanbevolen bleek bij aankomst een
waar paradijs, echter alleen voor de geneugten des levens. Na wat verder gezoek
kregen we een hotellekke aanbevolen wat wel enigszins aan de dure kant zou zijn,
maar toch dichtbij het centrum lag. Bij aankomst in Hotel Skoda bleek het
allemaal wel mee te vallen en betaalden we zon € 20 per nacht pp. Het hotel
zal net na de oorlog best chique zijn geweest maar was dan ook sinds die tijd
weinig ondergaan aan de modernisering. 
Na een lekker douche en wat
versnaperingen aan de bar richting stad om daar in een Italiaans restaurant onze
magen te vullen. Pilzen is een echte uitgaansstad alleen was het even moeilijk
om de leuke kroegjes te vinden. Eindelijk kwamen we in Café 21, alwaar we het
goed konden vinden met de plaatselijke bevolking. Tot in de diepe uurtjes de
stad onveilig gemaakt en na een kleine ruzie met de taxi chauffeur het hotel
weer opgezocht.
De bedoeling was om via de
Lipno meren richting Cesce Budejovice te rijden. 
Maar daar we steeds meer in
slechter weer terecht kwamen en veel moesten schuilen geen zin en tijd meer om
de toch wel mooie routendoor het Boheemse Woud te maken. Besloten werd om vanuit
Strakonice direct door te rijden naar Ceske B. Daar aangekomen vielen de
hagelstenen uit de lucht en moesten we een half uurtje dekking zoeken alvorens
het buitje was overgedreven. Bij aankomst in het pension, alwaar we vorig jaar
hadden verbleven bleek de eigenaar op vakantie. Toch was de wel aanwezige vader
bereid om voor ons een ander pensionneke te regelen en bracht ons in het gevolg
van z’n wartburg naar het ander onderkomen. Net even buiten de stad maar met
een heerlijk doorgebroken zonneke zaten we al vlug te genieten van ons
welverdiende pilske in de tuin van het pension. 
Met de
bus naar het centrum was een fluitje van een cent en konden we daar heerlijk
eten op het stadsplein in een aangename kelder. Daarna in het Grieks getinte
Music Club naar Café 27 om daarna het nachtleven op te zoeken wat op
zaterdagavond zeker de moeite waard was in de bijna enige grote discotheek (Lucerna)
van de stad. Met optreden van een plaatselijk bekende artiesten de leukste
covers aangehoord en rond 03.30 uur met de taxi richting pension voor een goede
nachtrust.
Hier bleek het vinden van een overnachting ietwat tegen
, waarna we besloten om toch maar een chique hotel (Hotel Garni) te nemen. Op
zondag viel het hier op dat er eigenlijk weinig te beleven viel in deze gokstad.
Op aanwijzing van de bardame van het hotel na een verfrissing op naar een
restaurant. Onderweg in de stad de groep kwijtgeraakt en bij aankomst bleek ook
het restaurant gesloten te zijn. Dan maar noodgedwongen naar McDonald alwaar de
rest van de groep het culinaire hoogstandje net verlaten had. Na het nuttigen
van enkele schoenzolen teruggegaan richting hotel waaronder enkele cafeekes
gevestigd zaten waaronder een Irish Pub. Weinig Irish maar de pilsjes smaakten
uitstekend. Ook hier was de rest van de groep net weg zodat ik met Herman
noodgedwongen met de plaatselijke inwoners uit Mongolië?? konden babbelen en
typisch Tsjechische drankjes beproefden. Ondanks de ongezellige stad op
zondagavond toch nog laat gemaakt en moest Kees diep in de nacht nog even van
kamer wisselen.
Eerder tijdens de
voorgaande dagen was het al opgevallen dat de kawasaki regelmatig een slappe
ketting had en ook regelmatig moest worden opgespannen. Bij het passeren van de
Slowakijse grens geen problemen alleen was het met de kawasaki slecht gesteld en
durfde eddy niet teveel risico meer te nemen. 
Daarom besloten om hem voor te laten rijden en zo vlug mogelijk een garage te
zoeken. Toch is Slowakije nog meer een achtergebleven gebied als Oost-Tsjechië
en was het moeilijk om een goede werkplaats voor motoren te vinden. 
Op
de middag de honger gestild op een terrasje in Strecno alwaar plots de
Slowakijse ANWB hulpdienst voorbij kwam. Deze aangeroepen en jawel de
hulpverlening bood ons een zeer goede service. Slechts een paar km verderop was
de werkplaats waar die samen met Jules en de wegenwacht naar toe reden. M.b.v.
gsm werden we op de hoogte gehouden en konden we met ons 5’en nog gewoon even
genieten op het terras en van de plaatselijke weekmarkt. Na ong. 1˝ uur konden
we de rit voortzetten langs mooie schitterende meren richting de snelweg naar
het Tatra-gebergte. 
Door het kleine oponthoud geen tijd meer om een mooie omweg
te nemen en dus maar zo vlug mogelijk via de snelweg naar Poprad gereden. Al
vlug vonden we daar een uitermate geschikt hotelleke met een ruime keus aan
kamers en was er buiten een heerlijk terras wat ook aardig vol zat. 
Het bier
smakte ietwat anders maar na enkele liters hadden we de smaak te pakken. Eten in
het dorpje was ietwat moeilijk te vinden maar na een kleien wandeling door het
centrum zaten we al vlug aan de tok tok biefstuk. Bas had even
moeite met of hij nu een 'many' of een 'pany' was na het verkrijgen van de
sleutel voor het toilet. Nadat eenieder 5 porties friet had besteld zagen we
toch een redelijke hap voor onze neus Bij het bestellen van een
toetje in de vorm van ijs kregen we te horen dat de keuken gesloten was en zagen
we de kok z'n jas aantrekken ook de bediening hield het voor gezien en wilde met
vriend zsm het pand verlaten. Gelukkig hadden ze nog wel tijd voor de rekening
anders hadden we die ook nog misgelopen. In het dorpje zagen we slechts 1
cafeeke wat toch nog redelijk bezet was met de plaatselijke jeugd. De
barkeepster wist niet hoe een olifant klaarkomt maar zal dat na ons bezoek niet
vlug meer vergeten. Om 2 uur sloot ook hier de tent en konden we gelukkig nog
enkele afzakkertjes meenemen om op het dakterras van kees kamer nog even
gezellig te nuttigen.
Gezien
de weinig Slowakijse munten in ons bezit en relatief weinig tijd besloten ze om
ook deze dag Slowakije weer te verlaten en via Cadca weer richting Tsjechië te
gaan. Even over de grens een heerlijke pizzeria opgezocht om van daaruit te
bekijken welke stad/dorp we met de avond wilden bereiken. Hierbij dachten we aan
Ostrava, maar dat zou net iets te ver kunnen zijn. Via de E75 de rit voortgezet,
maar steeds meer donkere wolken en bliksemschichten zagen we uit de verte naar
ons toekomen. Bas en Jules waren aangewezen om vandaag iets voor de overnachting
te zoeken maar reden met het naderende onheil het leuke grensplaatsje Cesky
Tesin voorbij en de onweersbui tegemoet. Na de flinke onweersbui even gewacht
tot de halve meter water op de snelweg was weggezakt en het dichts bijzijnde
hotel in Havirov genomen.Dit is een plaats met zo'n 85.000 inwoners maar heeft
slechts 1 herna bar, een cafe met 25 gokkasten en een piepkleine tap. Hier toch
nog iets gedronken om daarna deze saaie slaapstad zo snel mogelijk te verlaten
na een korte nachtrust.
's-Avonds gezien
waarom een chinees zulke spleetoogjes heeft, nadat Eddy het openbare toilet had
bezocht. Ook de friet en liters cola die Eddy naar binnen werkte kon er bij die
chinees niet in. Na het bezoeken van de plaatselijke horeca hadden Bas, Jules en André
hun zakken vol en liepen terug naar het hotel.Wij gingen nog even door om
vandaar een taxi te nemen die een toch wel grote omweg maakte naar ons hotel,
alwaar we rond 04.00 uur in bed doken.
Samen met Herman via Jicin naar Kolin om hier
vandaan het toeristische Kutna Hora te bezoeken. Dit bekende oord is overigens
zeer slecht te vinden op de wegenwijzers, waardoor regelmatig de kaart erbij
gepakt moest worden. Een pension was weer moeilijk te vinden maar we zochten dan
ook midden in het centrum. Vandaar maar het luxe hotel midden in het hartje van
de stad genomen, alwaar we na inchecken rond 3 uur heerlijk konden genieten van
een lekker koel biertje op het terras. Hierna te voet de bezienswaardigheden van
"Kuttenberg" bezocht waaronder natuurlijk 'de bottenkapel'. 
na een
heerlijk Italiaanse pizza met een 'heerlijke' eigenaar naar de plaatselijke
Irish Pub. Overdag kun je in Kutna Hora over de oppen lopen, maar na etenstijd
is het dorpje geheel uitgestoven op een enkele achtergebleven toerist na. Ook
hier een Irish Pub, waar ditmaal zelfs heavy metal uit de speakers knalde. Onder
het hotel was een disco, maar daar lagen de weinige bezoekers in de banken een
tukje te doen. Rond de klok van 2 uur het bed maar opgezocht.
even teruggegaan naar het hotel en
onderweg een goede maaltijd tot ons genomen. Ook een internetcafé kwam goed van
pas om even op een andere manier contact op te nemen met het thuisfront ipv de
dure gsm. ’s-Avonds het uitgaansleven opgezocht, wat toch even zoeken is.
Praag staat er bekend om, maar de toerist komt al vlug in veel te duren en toeristische
cafés terecht. Na ontmoeting van 2 Finse, 2 Spaanse dames en een Italiaan (backpakkers)
kwamen we vlug meer te weten alwaar we wel moesten zijn. Samen met hun naar
DoubleTrouble, alwaar we tot diep in de nacht lekker doorgezakt zijn. Een taxi
naar het hotel moest eerst €25 kosten maar na onderhandeling en ruzie tussen
de chauffeurs kwam het toch op €12 . Het is duidelijk dat ze hier in Praag de
toeristen proberen af te zetten, allen wilden wij daar niet intrappen. Rond half
5 lagen we uitgestrekt op de hotelkamer.
In de stad wat inkopen gedaan voor het thuisfront, broodje Gyros
genomen en genoten van de sfeer in het kader van de marathon, die zondags werd
gelopen. Hierna nog wat bekende plekken opgezocht waaronder de zwarte markt en
de Joodse begraafplaats, die wegens een feestdag gesloten was.
Ook koffie in het
hardrock- en internetcafé smaakten weer uitstekend. S-Avond's was er voetbal op
tv waaronder de voorbereidingswedstrijden van het WK met Tsjechië – Italië
(1-0) en Frankrijk – België (1-2). Deze wedstrijden bekeken in de Irish Pub
onder het genot van een heerlijke maaltijd met een bediening die niet was komen
opdagen. Hierna nog even de stad in, maar niet te laat gemaakt ivm lange
terugreis op zondag.
Na een klein
uurtje begon het te regenen, wat behoorlijke gladde wegen veroorzaakte, vooral in
de bossen van het Fichtel-Gebergte. Via Cheb de grens over en richting Bamberg.
Hier klaarde het weer gelukkig op en schoot het lekker snel op. De planning was
om ergens in Duitsland te overnachten, maar toen we rond 16.00 uur al bij
Koblenz waren, de beslissing genomen om door te rijden naar Herman thuis in
Horst.
Om half zeven stonden we aan z’n deur en bestelden direct een heerlijke
pizza. Zelf besloten om toch dezelfde avond nog maar door te rijden naar Bergen
op Zoom, daar dit ook slechts een 1 ˝ uur zou kosten en ik dan ook lekker in
mijn eigen bed kon gaan liggen. Rond half 10 was ik ook thuis na 11 dagen op de
motor en zo’n 3690 km en pak hem beet 67 uur op de motor.
Toen
het weer een beetje ging met ons ieder, zijn we weer verder gereden richting
huiswaarts. Op de A4 was een ongeluk gebeurd waardoor we nog enkele minuten door
de file moesten slingeren. Tegen 19.00 uur zijn we een pension gaan zoeken. Bij
Weimar, even voor Kassel vonden we een leuk pension. 
Na
even te pinnen en wat heerlijke alcoholische versnaperingen een lekkere pizza
laten bezorgen in het pension. 1 pizza van 0.5 bij 1 meter voor Eddy en wat soep
en ook zo’n Pizza voor Bas en Kees. 
Jules
en André bestelden iets anders. 
De
pensionhouder had ons medegedeeld dat die pizza’s wel erg groot waren en waar
je een hele straat mee kunt voeren. Dus na een poging de eigenaar en z’n
dochter en vriendin gevraag dom aan tafel aan te schuiven. Hierna nog een
poolbiljart gespeeld. Bij het zien van een gitaar konden de muzikanten onder ons
zich uitleven en de pensionhouder en aanwezigen verblijden met onze Nederlandse
muzikale kwaliteit. 
Na
de
gezellige avond zijn we lekker gaan slapen om de overige kilometers de andere
dag weer fit tegemoet gaan zien.
Toen we het Rurhgebied doorgevlogen waren zijn we bij Moers nog van de snelweg
afgegaan om een tankstation te zoeken voor de Suzuki van André die leeg geraakt
was. Na de tankbeurt alvast afscheid genomen van Kees, André en Eddy. Die bij
een van de volgende afslagen richting Eindhoven keerden en wij richting Venlo.